Wybierz język witryny

Problemy w cukrzycy

Cukrzyca niesie ze sobą wiele problemów zarówno emocjonalnych, psychicznych i fizycznych, dlatego też ważne jest zdobycie wiedzy na temat rozwiązywania barier pojawiających się w naszym życiu.

Najważniejsze rekomendacje w leczeniu stopy cukrzycowej

  • Utrzymywanie optymalnej kontroli glikemii, lipemii i ciśnienia tętniczego zmniejsza ryzyko zespołu stopy cukrzycowej [A]
  • Skuteczne leczenie zespołu stopy cukrzycowej jest możliwe jedynie w ramach wielodyscyplinarnych poradni [B]
  • „Złotym standardem” odciążenia stopy jest opatrunek gipsowy (total contact cast) obejmujący stopę i podudzie [A]
  • W leczeniu zespołu stopy cukrzycowej kluczowe zastosowanie mają opracowanie chirurgiczne rany, antybiotykoterapia w przypadku zakażenia oraz interwencje naczyniowe w stopie niedokrwiennej [A]

Zespół stopy cukrzycowej (ZSC) to zakażenie i/lub owrzodzenie i/lub destrukcja tkanek głębokich stopy spowodowane uszkodzeniem nerwów obwodowych i/lub naczyń stopy o różnym stopniu zaawansowania.

Dzieli się na: neuropatyczny, naczyniowy, mieszany. Zapobieganie ZSC:

  • codzienna ocena stóp przez pacjenta/opiekuna;
  • oglądanie stóp przez lekarza podczas każdej wizyty;
  • przynajmniej raz w roku — badanie w kierunku zaburzeń czucia i niedokrwienia w obrębie kończyn dolnych;
  • edukacja chorego dotycząca czynników ryzyka oraz metod prewencji ZSC (w tym zdrowego stylu życia);
  • higiena stóp;
  • odpowiednie obuwie, wkładki, skarpety; zabiegi podiatryczne (np. usuwanie modzeli).

Diagnostyka zsc

Diagnostyka obejmuje ocenę występowania polineuropatii, zaburzeń ukrwienia, deformacji i innych czynników ryzyka uszkodzenia stopy.

Przy podejrzeniu lub rozpoznaniu ZSC lekarz rodzinny powinien skierować pacjenta do podstawowych gabinetów stopy cukrzycowej przy poradniach diabetologicznych lub referencyjnych wielospecjalistycznych gabinetów stopy cukrzycowej w wojewódzkich lub uniwersyteckich ośrodkach diabetologicznych.

Czy można umrzeć z powodu hipoglikemii

Mając chore dziecko na cukrzycę czasami może pojawić się pytanie czy dziecko może umrzeć z powodu hipoglikemii. Jednakże, to prawie nigdy się nie zdarza i zawsze próbujemy zapobiegać nocnym niedocukrzeniom poprzez jedzenie posiłku wieczorem lub przed snem. Niezwykle rzadko zdarzało się znaleźć rano martwe dziecko z cukrzycą.

U dzieci zwłaszcza małych zarówno chorych na cukrzycę jak i zdrowych pojawia się zjawisko nazywane "syndromem śmierci łóżeczkowej". Spowodowane jest to zazwyczaj zaburzeniami rytmu serca. U osoby chorej na cukrzycę ciężka hipoglikemia może w rzadkich przypadkach uruchomić arytmię.

Najprawdopodobniej nocne zgony spowodowane są mylnym wstrzyknięciem szybko działającego analogu insuliny zamiast wieczornej dawki insuliny o pośrednim lub długim działaniu. U nastolatków i dorosłych biorących na noc duże dawki insuliny, nie należy do rzadkości nabranie insuliny z niewłaściwej fiolki lub pomylenie wstrzykiwacza. Wówczas kończy się to ciężką hipoglikemią a niekiedy nawet śmiercią.

Czy ciężka hipoglikemia uszkadza mózg ?

Ciężko stwierdzić czy wielokrotne ciężkie hipoglikemie wpływają na intelektualny oraz fizyczny rozwój u dzieci chorych na cukrzycę. Glukoza stanowi najważniejsze źródło energii dla mózgu. Podczas gdy stężenie we krwi jest niskie, przepływ krwi przez mózg ulega zwiększeniu w celu zapewnienia odpowiedniej dużej ilości glukozy.

Małe dzieci są bardziej wrażliwe na ciężką hipoglikemię z drgawkami ponieważ ich system nerwowy nadal się rozwija. Dotyczy to szczególnie małe dzieci do 2 roku życia. U nich w szczególności powinno unikać się hipoglikemii nawet jeżeli miałoby to powodować podwyższone stężenia glikemii.

Trwałe uszkodzenia neurologiczne oraz zmiany w zapisie fal mózgowych były opisywane w ciężkich przypadkach hipoglikemii którym towarzyszyła utrata przytomności oraz drgawki. Z badań przeprowadzonych wśród dzieci oraz nastolatków gorsze wyniki testów neuropsychologicznych wyszły u dzieci z cukrzycą przed 5 rokiem życia ( miała to związek z większą ilością higoglikemii ). Jednakże gdy te osoby zostały poddane testom w wieku dorosłym ich badania nie odbiegały od grupy kontrolnej ludzi bez cukrzycy. Wskazuje to na brak uszkodzeń neurologicznych. Gorsze wyniki zostały zaobserwowane w grupie nastolatków z wysokimi stężeniami glukozy we krwi.

Objawy ketonowej kwasicy cukrzycowej

Kliniczne i laboratoryjne objawy ketonowej kwasicy cukrzycowej
Objawy kliniczne:

  • pragnienie,
  • poliuria z następczą oligurią,
  • odwodnienie,
  • niskie ciśnienie, tachykardia,
  • obwodowa nwd krążenia,
  • ketoza,
  • hiperwentylacja,
  • wymioty,
  • bóle brzucha,
  • zaburzenia świadomości, śpiączka.

Objawy laboratoryjne:

  • hiperglikemia,
  • glukozuria,
  • kwasica metaboliczna,
  • ketonemia,
  • uremia,
  • hiperkalemia,
  • hipertriglicerydemia,
  • zagęszczanie krwi.

Jak mogę uniknąć siniaków lub obrzęków na brzuchu po zastrzykach z insuliny?

Siniaki oraz obrzęki brzucha z powodu wstrzykiwania insuliny są spowodowane przez dwa odrębne mechanizmy. Od czasu do czasu pojawiają się siniaki które mogą powodować rzeczywisty obrzęk. Są spowodowane wyciekiem krwi z małych naczyń podczas wstrzykiwania insuliny. Niektórzy ludzie są bardziej podatni na siniaki niż inni, zwłaszcza osoby starsze i osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe (rozrzedzające krew), takie jak warfaryna, heparyna, klopidogrel, tiklopidyna. Ludzie przyjmujący aspirynę w celu ochrony przed udarem i zawałem serca mogą mieć zwiększoną tendencję do siniaków przy zastrzykach z insuliny. Dużą rolę mogą również odgrywać narzędzia lub techniki robienia iniekcji. Osoby ze stosunkowo małą ilością tkanki tłuszczowej powinni podnieść i delikatnie złapać skórę i włożyć igłę pod kątem w środek ściśniętego obrębu skóry. Wstrzyknięcie igły bezpośrednio i bez stosowania fałdki skórnej może prowadzić do niezamierzonego wstrzyknięcia w mięsień. Takie podanie w mięsień zmienia sposób działania insuliny i prowadzi do siniaków, a czasem bolesnych krwawień. Niektóre rodzaje igieł są bardziej podatne na powstawanie siniaków. Jeśli jesteś podatny na siniaki, użyj najmniejszej średnicy igły.Często pojawiają się obrzęki, może to dotyczyć zarówno stosowanej insuliny. Insulina jest jednym z hormonów odpowiedzialne za wzrost i utrzymanienaszej tkanki, w tym zapasów białka i tłuszczu. Gdy insulina jest wstrzykiwana wielokrotnie w to samo miejsce, to w tym miejscu może odkładać się tłuszcz. To przybiera wygląd bezbolesnego zgrubienia (lipohipertrofia), co może być nieco oszpecające.Na szczęście te zmiany znikną, jeśli insulina nie będzie wstrzykiwana w to samo miejsce, chociaż regeneracja może zająć kilka tygodni a nawet miesięcy. Należy zmieniać miejsca wstrzykiwania. Prowadzenie prostej mapy z podziałem brzucha na siatkę składającą się z 20 lub 30 pól i zaznaczając miejsca wstrzyknięcia po czym przesuwamy i zmieniamy miejsce na inne.Rzadko może wystąpić odwrotność lipohipertrofii, tj. utraty tkanki tłuszczowej w sposób miejscowy lub bardziej uogólniony.Jest to znane jako lipoatrofia. Czasami jest to poprzedzone przez infekcję wirusową, ale częściej przez infekcję nie zidentyfikowaną.Może to wskazywać na zaczerwienione lub swędzące obszary w miejscu wstrzyknięcia. Jest to reakcja alergiczna na insulinę lub jej składnik.Jest to dość rzadkie w przypadku nowoczesnych insulin, ale może wystąpić,  wówczas konieczne jest wdrożenie procesu odczulania, który wymaga wykonania pod nadzorem specjalisty.Większe czerwone obrzęki, które są błyszczące oraz bolesne wskazują na ropień spowodowany infekcją  i należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc do specjalisty.